تبليغاتX
خوشبخت ترین دیوانه

خوشبخت ترین دیوانه

مسافر

 

 

از عذاب جاده خسته

                                           نرسیده و رسیده

اهی از سر رسیدن

                                            نکشیده و کشیده

غم سر گردونی هام رو

                                           با تو صادقانه گفتم

اسمی که اسم شبم بود

                                            با تو عاشقانه گفتم

با تنم زخمی اگه بود

                                            بی رمق بود اگه پاهام

تازه تازه با تو گفتم

                                            اگه کهنه بود دردام

من سر گردون ساده

                                            تورو صادق میدونستم

این برام شکسته اما

                                            تورو عاشق میدونستم

تو تموم طول جاده

                                             که افق برابرم بود

شوق تو راه توشه من

                                            اسم تو هم سفرم بود

من دل شیشه ای هر جا

                                            هر شکستن که شکستم

زیر کوه بار غصه

                                             هر نشستن که نشستم

عشق تو از خاطرم برد

                                              که نهیفم و پیاده

تورو فریاد زدم و باز

                                              خون شدم تو رگ جاده

نیزه نم باد شرجی

                                              وسط دشت تابستون

تازیانه های رگبار

                                              توی چله زمستون

نتونستن نتونستن

                                               جلوی منو بگیرن

از من خسته خسته

                                              شوق رفتن رو بگیرن

حالا که رسیدم اینجا

                                               پرقصه واسه گفتن

پر نیاز تو برای

                                               آه کشیدن و شنفتن

تورو با خودم غریبه

                                              از خودم جدا میبینم

خودمو پر از ترانه

                                              تورو بیصدا میبینم

اون همیشه با محبت

                                              برای من دیگه نیستی

نگو صادقی به عشقت

                                             آخه چشمات میگه نیستی

قمیشی

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387ساعت 1:2  توسط همون دیوونه   | 

من تنها

تو تنها

 

من شیدا

تو رها

 

*

 

من عاشق

تو فارغ

 

من طوفان

تو قایق

 

*

تو مجنون

من لیلی

 

من کمی

تو خیلی

 

*

من غمگین

تو دلشاد

 

من اسیر

تو آزاد

 

*

من شاعر

تو عاقل

 

من دریا

تو ساحل

 

*

من فردا

تو دیروز

 

من همیشه

تو هنوز؟

 

 


 

 

یک نفر دلش شکسته بود / توی ایستگاه استجابت دعا / منتظر نشسته بود / منتتظر،ولی دعای او / دیر کرده بود / او خبر نداشت که دعای کوچکش / توی چار راه آسمان / پشت یک چراغ قرمز شلوغ...

*
او نشست و باز هم نشست
روزها یکی یکی
از کنار او گذشت

*
روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچ کس
از مسیر رفت و آمد دعای او
با خبر نبود

*
با خودش فکر کرد
پس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟
شاید این دعا
راه را اشتباه رفته است!
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او
دست دوستی تکان دهد
رفت
پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد

*
او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه
باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند

*
برفها
کم کم آب می شود
شب
ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی
رفته رفته توی راه
مستجاب می شود

 

 


 

بعد از رفتنت دستان منتظرم را در باغچه احساس تو کاشتم تا که به وقت
آمدنت درختي شود از چشم انتظاري هاي من.و تمام خاطرات کخنه ات را
قاب کردم
و بر ديوار احساس فرو ريخته ام آويختم تا تو
بيايي.
هر چند که بغض و کينه همچون پيچکي بر استواري هاي تن
زخمي دا شکسته ام
پيچيده ليک هنوز سحرگاهان اشک قرباني ميکنم تا تو
بيايي
و بعد از رفتنت لحظه ها را ميشمارک تک به تک و خورشيد را براي
حضور
بيشرمانه اش در آسمان ملامت ميکنم.و چشمانم را بدرقه راهت ميکنم
و اشکهايم
را پشت پايت ميريزم تا که شايد نه براي من به حرم
انتظارم باز ايي
و به نگاه سردت که از پشت پنجره چشمانت به انتظارم طعنه وار ميخنديد دل
نبستم و از حاشيه تنهايي مسير گم کرده نفسهايت را
جستجو کردم
من تورا تنها تورا از ميان تمام آرزوهايم آرزو کردم تا تو
بيايي.


 

این دیوانگست ...

که از همه ی گلهای رز تنها به خاطر این که خار یکی از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشیم .

این دیوانگیست ...

که همه ی رویا های خود را تنها به خاطر اینکه یکی از آنها به حقیقت نپیوسته است رها کنیم.

این دیوانگیست ...

که امید خود را به همه چیز از دست بدهیم ،به خاطر اینکه در زندگی با شکست مواجه شده ایم.

این دیوانگیست ...

که از تلاش و کوشش دست بکشیم به خاطر اینکه یکی از کارهایمان بی نتیجه مانده است.

این دیوانگیست...

که همه دستهایی را که برای دوستی به سویمان دراز می شوند را به خاطر اینکه یکی از دوستانمان رابطه مان را زیر پا گذاشته است رد کنیم.

این دیوانگست

 که هیچ عشقی را باور نکنیم ، به خاطر اینکه در یکی از آنها به ما خیانت شده است ...

این دیوانگیست ...

که همه ی شانسها را لگد مال کنیم به خاطر اینکه در یکی از تلاشهایمان نا کام مانده ایم ..

 

 

 

پ.ن: ولی من دیوونه نیستم......................

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم شهریور 1387ساعت 0:4  توسط همون دیوونه   | 

دزد بیسکویت

 

يک شب، زنی در فرودگاه منتظر بود، با ساعت های طولانی مانده به پروازش. در فروشگاه فرودگاه به دنبال کتاب گشت، يک پاکت بيسکويت خريد و جايی برای نشستن پيدا کرد.

غرق در مطالعه ی کتابش بود، اما با اين وجود، متوجه شد که مردی در کنارش، بينهايت گستاخ، از درون پاکت بين آنها، يکی دو بيسکويت برداشت، و زن سعی کرد ناديده انگارد، تا کسی متوجه نشود.

زن کتاب خواند، بيسکويت خورد، مواظب ساعت بود، در حالی که « دزد بيسکويت » ناهنجار به خالی کردن محتويات پاکت ادامه می داد. هر دقيقه که می گذشت زن بيشتر عصبی می شد.

با انديشيد، « اگر من اين قدر مؤدب نبودم، چشمش را سياه می کرده بودم! »

با هر بيسکويتی که زن بر می داشت، مرد نيز بر می داشت. وقتی که فقط يکی باقيماند، زن مانده که او چکار خواهد کرد.

مرد با لبخندی بر صورت و خنده ای عصبی، بيسکويت را برداشت و آن را دو نيم کرد. او يک نيمه را به زن تعارف کرد، و خود نيمه ی ديگر را خورد.

زن آن را از دستش قاپيد و فکر کرد، « واقعاً که، اين آدم عجب رويی دارد، و پررو هم هست، چرا که، حتی تشکر هم نکرد! »

او هرگز به ياد نداشت اين قدر جسور شده باشد، و وقتی که پروازش اعلام شد، نفس راحتی کشيد. چيزهايش را جمع کرد و به طرف درب خروجی ره راه افتاد، و از نگاه کردن به « دزد نمک نشناس » پرهيز کرد.

سوار هواپيما شد و در جايش فرو رفت. بعد ياد کتابش افتاد که تقريباً تمام بود. در حالی که دستش را توی کيفش کرده بود، از تعجب خشکش زد، آنجا پاکت بيسکويتش جلوی چشمش بود!

زير لب گفت : « اگر مال من  اينجاست ، پس آن يکی مال او بود که با من سهيم شد. »

برای عذر خواهی خيلی دير بود، با تأثر تشخيص داد که خود پررو بوده، نمک نشناس و دزد!

 

نوشته : دی . تراينيداهانت

 

یادمان باشد عادل باشیم حتی اگر از سهم کسی برداشتیم.   

                   

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت 0:36  توسط همون دیوونه   | 

مشخصات یک دوست خوب

 

*تو را همان گونه که هستی می پذیرد
*به تو ایمان دارد
*برای سلام گفتن و احوالپرسی به تو تلفن می کند
*هرگزاز تو مایوس نمی شود
*از خطاهایت چشم می پوشد
*بدون قید و شرط می بخشد
*یاری رسان است
*دعوت کننده است
*در مواقع ضروری حاضر است
*در قلب او جا داری
*تو را دوست دارد برای آن چه که هستی
*وجود او حال و هوای تو را تغییر می دهد
*هرگز داوری نمی کند
*حمایت خود را دریغ نمی کند
*ترس ها و نگرانی هایت را تسکین می بخشد
*به تو دل و جرات می دهد
*چیزهای خوبی درباره تو می گوید
*وقتی که نیاز به شنیدن حقیقت دارید آن را برایتان بازگو میکند
*تو را درک می کند
*برایت ارزش قایل است
*در کنار تو حرکت می کند
*آن چه را که متوجه نمی شوی برای تو شرح می دهد
*وقتی گوش نمی دهی بر سرت فریاد می کشد
*و وقتی بیش از حد سخن می گویی تو را به خاموشی دعوت می کند.

+ نوشته شده در  جمعه هشتم شهریور 1387ساعت 20:37  توسط همون دیوونه   | 

می خوام بگم: دوسِت دارم! به پنجره ! به آسمون!
به این شب ِ اینه دزد! به تک درخت ِ کوچه مون!
می خوام بگم: دوسِت دارم! به تو! به اسم ِ نقطه
چین!
به گریه های بی هوا! به کولی ِ کوچه نشین!
می خوام بگم: دوسِت دارم! به هر رفیق ُ نارفیق!
به شاعرای بی غزل! به جنگلای بی حریق!
میخوام بگم: دوسِت دارم! به قاتلم! به روزگار!
به اون کسی که میندازه به گردنم طناب ِ دار!

دنیای ما عوض می شه، تنها با این جمله ی ناب:
دوسِت دارم، دوسِت دارم، دوسِت دارم تو این
عذاب!

می خوام بگم: دوسِت دارم! به بادبادک! به مدرسه!

به ترکه ی خیس ِ انار، کنار ِ درس ِ هندسه!
میخوام بگم: دوسِت دارم! به مرغ ِ عشق ِ بی قفس!
به جغد ِ پیر ِ بد صدا! به نی زنای بی نفس!
میخوام بگم: دوسِت دارم! به هر چی خوبه، هر چی
بد!
به خونه های کاگِلی! به سیبای توی سبد!
می خوام بگم: دوسِت دارم! به بغض ِ تلخ ِ
انتظار!
به بدترین فصل ِ سفر! به آخرین سوتِ قطار!

دنیای ما عوض می شه، تنها با این جمله ی ناب:
دوسِت دارم، دوسِت دارم، دوسِت دارم تو این
عذاب!●
+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم شهریور 1387ساعت 21:43  توسط همون دیوونه   |